jueves 3 de enero de 2008

este tango es para mi

Y al entrar es como en esas peliculas de Sisí Emperatriz, estas que ponían en la sobremesa de los sábados en la Gallega con un' pésimo' doblaje. Pero se esfuma rápida la sensación y queda atrás para dejar paso a las más fuertes que vienen después.

Y es que al empezar son tan complicadas que crees que están acabando y en realidad lo que hacen es darte un descanso. Y sigue en ese 'modo pausado' cuando solo juega contra ti el tiempo, hasta empezar otra vez.

Y ahí viene sin poder hacer nada, sin poder evitarlo. Y lo peor es que es el fondo es lo que quiero y aunque diga que no y que huya, lo estaba esperando. No me voy a escapar esta vez, por que se me ha roto el tacón de las huídas. O quizás me lo saqué harta de tanto usarlo.

Es como bailar un tango con el destino. O contra el tiempo o contra mi, es fuerte y me olvido de lo que hay mas allá.

Y lo peor es que la sensación de pérdida y de desamparo se me hace conocida y acaba por gustarme. Yo llevo la música de mi mente siempre encendida. Pero hay veces que la de fuera se hace más fuerte. Y acaba por taparla.

Las decisiones racionales no cuentan. Hoy solo cuentan las que vienen de más adentro que de las' buenas'.

No bailo nunca, y puede que parezca que rechazo ese contacto. Pero ahora, ya no. Bailemos un tango...


(Y suena aunque dé verguenza, y a pesar de estar contaminado por los anuncios y las pelis de final feliz, 'Por una cabeza', Carlos Gardel)

1 dijeron...:

dani dijo...

E mirándoa aos ollos tomaa de unha man mentres lle pregunta; Concédeme este baile?

Feliz ano rapariga. Bikos mil.